Simula noong Lunes, minamatyag ang bawat galaw ni Empress Maruja sa Internet. Paano naman kasi, may bagong pakulo sa aking workplace. Nilagyan ang mga computer ng account namin ng monitoring software. Ibig sabihin, lahat ng lalabas sa office computer ni Empress Maruja ay masasaylalu hindi lamang ng opisina kundi pati na rin ng aming kliyenteng nag-request na i-monitor kami gamit ang nasabing program.
Hindi biro ang program na ininstall. Ayon sa aking research, hindi lamang ang mga website na pinuntahan namin ang mababasa ng ibang tauhan, pati na rin kung sino ang ka-chat kets, kung anek ang isuspluk ng mismong ka-chat mo, kung anek ang lumalabas sa monitor mo, at (heto ang brutal) kung anek ang tinatype mo. Yes, ultimo passwords.
Naloka ang lola mo nang mabasa ang features ng anak tokwang monitoring software na ‘yun. Bigla kong sinara ang mga e-mail ko, pinagko-close ang mga ka-chat, at kung kailan pa naman ako magba-blog nabulilyaso pa. Hmp!
Kaya heto, every Saturday kayod-marina ang lola niyo sa pag-post ng mga dapat i-post sa linggong nakalipas. Good luck talaga sa brain cells, Mare!
If you studied in University of Santo Tomas during the late 90′s and early 2000′s you may have heard about The Royal Tigress, an underground association of gay students. These amigas would gather in campus and talk about any topic and play mini-beauty pageants in Colayco Park at nighttime. One thing lead to another until they decided to organize a full-scale beauty pageant featuring gay Thomasian students.

I’m really not good at reviewing movies. I judge them based on my giddy-giddy fangay point-of-view, usually concluding whether I like the movie or not. However, that does not mean I am a shallow film viewer. I do know how to pay attention to detail, especially when it comes to screenplay.































WORDS FOR MARUJA