Empress Maruja, ang Usisera ng Philippine Blog Awards

Kakarating ko lang galing Makati.  Salamat sa mga bumubuo ng Philippine Blog Awards at nakakuha ketch ng ticket ilang oras bago ang event.  At least, may magandang ganap na nangyari sa akin kesa naman sa patulan ko pa yung booking kong hanggang pecking on the lips lang ang kaya noh! (Pangit naman kasi na pupunta ako sa isang malayong probinsya para lang ibigay ang lahat ng akin at halik sa labi lang ang mapapala ko.  Gusto ko rin namang makaranas ng malaplapan!)

So siyempre, idol ko talaga si Azenith Briones ng Temptation Island dahil “late entrance, early exit” ang drama ketch.  Ako yata ang huli sa registration, at ako rin yata ang huli sa pila.  Saan ka pa?

Sad nga lang dahil hindi nakapunta si Svelte dahil may-offset nga ang sister.  Dapat din sana may isa pa akong officemate/ blogger na sasama, kaya lang pagtawag ko sa funang kakagising lang daw niya.  Yes, solo flight ang Empress.  Good luck sa akin!

Mabilis namang naraos ang Awards Night.  Masaya ang pa-raffle, happy ang mga winners, kaya lang hindi maiiwasang mapunahan ang low energy ng crowd.  Bakit nga ba?  Dahil ba likas lang talaga tayong mahiyain?

Alam niyo, may naisip akong dahilan…

WALA KASING “BEST GAY AND LESBIAN BLOG.”  I’m sure hindi lang si Bryanboy ang magbibigay-buhay sa awards night na ‘yan kapag may ganyang category (at malamang kinarir ko talagang pumunta sa awards na naka-ball gown…huwag na lang, walang kakasya).

Biruin mo, ang category na ito ang magdadala ng sandamakmak na palakpakan, tawanan, tilian, hiyawan, kutsyaan, at bulyawan (“Bakla salot!”) all in one venue.  Saya nun ever!

Seriously, ang isang puna ko lang kung bakit medyo low batt ang mga utawski ay dahil hindi maramdaman ng ibang guest (gaya ko) ang “sense of community”.  Hindi ko naramdaman na nag-reach out ang mga organizers, maliban na lang siguro kung kilala ka nila.  Sayang, wala pa naman halos akong kilala.

So akechiwa na lang ang mag-effort.  Para ano na lang ang silbi ng pinasulat ko sa ID card na “Empress Maruja” imbes na tunay kong pangalan?  After ng awards night, nilapitan ko na lang ang mga blogger na binabasa ko at nagpakilala ako.  Nagulat si Jove nang malaman niyang katrabaho niya ang daddy ketch, habang gulat naman si Rick dahil akala niya all along babae ako.  Hindi na ako nagulat.

Hinanap ko si Joms pero mukhang hindi pumunta (napaka-unfair naman kasing isipin na kilala niya ako since college tapos ako hindi ko siya mamukhaan).  At, nagpa-picture ako kay Bryanboy gamit ang aking primitivong Motorola L6.  Kahit madilim ang pic, nakakatuwang tignan na nakayakap siya sa aking malapad na katawang dahan-dahang pumapayat (katas ng Pilates).

Nagkaroon din ako ng mga bagong kilala.  Salamat sa inyo.  Sensya na lang at kailangan kong magmadaling umuwi sa aking kaharian.  Strict ang parents ko kasi…CHOS!